Ana Sayfa » Yaşam

bluto, 11.03.2009

şanzıman

Vitesi 4'ten 5'e geçerirken ilerde başka vites olmamasının rahatlığını mı, bunun hüznünü mü, yoksa zirvede olmanın hazzını mı hissediyo insanlar hep merak etmişimdir. Ama en büyük özgürlüklerden biri olsa gerek; "elini istediğin kadar yana ittirebilme özgürlüğü"

Kullan(ama)dığım arabanın 4 vitesli olması ne acı, hiçbirini yaşayamadım bunların. Ama trafikte olmanın gerginliğini her zaman hissettim, otobüste bile olsam. (ki bunlar genelde otomatik vites oluyolar) Aşırı derecede korkuyorum arabalardan, trafikten, araba kullanmaktan, kazalardan... Trafikten kurtulup, gaza sonuna kadar basmanın mutluluğundan başka pek az şey bu korkumu bastırabilir herhalde. Hani park halindeyken "böyle durduğuma bakma, ben aslında 260 basıyorum ulan!!" dercesine asil duran arabalar var ya, belki bi de onlar korkumu frenlemeye yardımcı olur. O da 260 yapacağımdan değil, 80'i bana hissettirmeyeceğinden.

Şerit değiştirirken, virajlara girerken, dönerken, göbeklerden geçerken, araba sollarken, ilerdeki trafiği gördüğümde, sıkışıklıkta aralardan geçerken, yoğun yola geçmeye çalışırken, önüme direksiyon kırıldığında... yaşanan herhangi bir tehlike anında bi kaç saniyeliğine tüm vücut faaliyetlerim duruyo, "salıncakta takla atmaya ramak kalma" hissine kapılıyorum. Ama seviyorum da işte herhangi lanet bi arabayı kullanmayı.

Korkarak sevmek bazen böyle mekanik oluyo işte...